حرف های یک ورپریده
که از پشت بوم پریده
حال ناخوب
مثل لحظه های کرونایی بود. فهمیدم هر لحظه می تواند آخرین لحظه باشد. دکتر؟ حتی حال رفتن تا دکتر را هم ندارم چه رسد به هزارتا آزمایشی که می دانم در چنته دارد.می گذرد. دوباره سوی زندگی قوی تر می شود. شاید هم فریبم می دهد. نمی دانی کی ممکن است دوباره تو را هل بدهد به سمت دیگر.از خواهرم می پرسم سفر چطور بود. یک روزم رو از دست دادم. کاش فقط از دست می دادم. یک مشت آدم مزخرف که انگار هیچ غمی ندارند. هر خانمی ده دوازده دست لباس آورده بود
برچسب:
نویسنده: کیان اکبری
تاريخ: يکشنبه
1 آذر
1405 ساعت: 9:10